Giet u wel of giet u niet?

droog-land-336644De gemeente Oosterhout roept haar burgers op, bij aanhoudende droogte de jonge boomaanplant in hun woonplaats van een plens water te voorzien. Voor niet- Oosterhouters: het betreft hier nieuwe aanplant langs de verkeersader Hoofseweg en nieuwe boompjes in het waterpark bij de Slotbossetoren (voorheen Slotbossetorenpark).

Nou denkt otto dat een beetje plantsoenendienst zijn werkzaamheden coördineert aan de hand van een planning, waarmee meteen de eerste vraag oprijst: Waarom hanteert onze Gemeente niet een dergelijk plan? Zonder zo’n plan wordt het maar een janboel, want hoe weet de Gemeente nou welke bomen door haar belastingbetalende burgers zijn begoten; hoe bepaalt de plaatselijke waterbrigade welke bomen dus bij de gemeentelijke gietrondes overgeslagen kunnen worden? Het gevaar van onder- dan wel overbegieting ligt hier op de loer en daarmee ook het risico op nodeloze verspilling van uren, gelden en niet op de laatste plaats van water. Zo kom je toch van de regen in de drup zou otto zeggen.

“De Gemeente zorgt hier zelf wel voor maar kan de hulp van haar inwoners hierbij zeker gebruiken” aldus het Weekblad van vorige week.
Bij deze opmerking rijst in otto’s verhitte brein een tweede vraag. Immers, als de Gemeente “hier wel voor zorgt” waarom heeft zij dan toch otto’s hulp nodig?”

Otto heeft nog even gedacht aan het idee van toezichthouders bij de betreffende perken, die kunnen turven welke boompjes door vrijwilligers bewaterd zijn. Voor de Hoofseweg zou dat weliswaar een extra kostenpost betekenen, maar wat het waterpark betreft vang je twee vliegen in één klap. Daar moet tegenwoordig immers al extra toezicht worden gehouden, om te voorkomen dat in de vijvers zwemmende viervoeters hier en daar een zwanenboutje verschalken.
Otto had overigens verwacht dat de aankondiging van dit verscherpte toezicht recreërende hondenbezitters voldoende zou afschrikken, dat ze nattigheid zouden voelen om maar wat te zeggen en dat ze hun honden aangelijnd zouden houden waar dat van gemeentewegen voorgeschreven is. Maar afgelopen week zwom er, behalve een mens, toch weer een hond in het water. Dan ga je als Gemeente toch af als een… inderdaad!

Gieter op hoge hakken, Klaas Gubbels

Gieter op hoge hakken, Klaas Gubbels

Otto weet voor overtreders wel een passende boetedoening. De delinquent wordt uitgerust met een gieter die hij een X aantal keren mag vullen met water uit de vijver, om deze vervolgens een dito aantal keren over de jonge boomaanplant leeg te kieperen. Maar otto voelt aan zijn water dat onze gemeentelijke bestuurders niet over zoveel creatief oplossingsvermogen beschikken. Laat staan dat zij ertoe in staat worden geacht om gietende medeburgers, ter compensatie van hun oplopende watermeterstanden, een vermindering van Gemeentelijke heffingen te gunnen.

©ottovanoosterhout@gmail.com
Afbeeldingen: Internet

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches, Uncategorized, verhalen | Tags: , , , , , , , , | 7 reacties

Zomerexpo 2013: Verbindingen tussen woord en beeld

.
Nadat de openingsmuziek was weggestorven kwamen in de Thomas-/Mariakerk kunstwerken en gedichten tot leven. Op initiatief van Cultuurfabriek Oosterhout schreven dichters, met als thema muziek, hun verzen t.g.v. Gedichtendag 2013. In januari werden dichters en kunstenaars samengebracht en geïnspireerd door de gedichten togen laatstgenoemden aan het werk. Hun kunstwerken vullen de kerk en de tuin met de beelden die zij bij de woorden vonden.

.

Grieg's Mysterie, Kitty van Gageldonk

Grieg’s Mysterie, Kitty van Gageldonk

Aan de hand van de gedichten in het tekstboekje zoek ik de verbindingen tussen woord en beeld. In veel gevallen zijn deze moeiteloos aan te wijzen. Zo maar enkele voorbeelden.
In het gedicht Voorbije klanken, van Remco Buskens wordt de naam van de componist Mahler gekoppeld aan kleur. Er is sprake van een stilte die zelfs Beethoven niet kan verdragen. Een mooie dichterlijke vondst, zeker als je bedenkt dat Beethoven op latere leeftijd doof is geworden. In Griegs mysterie van Kitty van Gageldonk roept de horizontale vorm van het schilderij associaties op met een notenbalk, de gebruikte kleuren brengen me in de sfeer van Noorwegen.
.
Een grommende bas, Corrie Stoop - Kanters

Een grommende bas, Corrie Stoop – Kanters

Treffend is het kleurgebruik van Corrie Stoop-Kanters in haar kunstwerk Een grommende bas, ingeven door het gelijknamige gedicht van Sharon van Eelderen. De bas zou misschien wel willen brullen maar hij houdt zich in. Met blauw als hoofdkleur wordt ongetwijfeld verwezen naar die ingetogenheid, een eigenschap die vaak aan deze kleur wordt toegedicht.
.
De wijze en de dwaas, Helma van Dinther

De wijze en de dwaas, Helma van Dinther

Als een bevrijding klinken de woorden […] ‘en leg ik af de hinderlijke rouw / en word van schaduwkind een vrouw’ van Marian Schutte, in haar gedicht Geboorte. Gelet op het intense rood dat in de achtergrond van het bijbehorende schilderij De wijze en de dwaas, van Helma van Dinther, zijn krachten lijkt te meten met het koele blauw, is de geschilderde vrouw zichtbaar tevreden met haar nieuwe staat van zijn.
.

Rode vrouw met kat, Johan Nibbelke

Bij het schilderij Rode vrouw met kat van Johan Nibbelke dringen vragen zich aan mij op. Letten we eens op de details van het kunstwerk: het olijke staartje bovenop het hoofd, de vurige tint van de jurk, de ontspannen pose. Schijn bedriegt het oog, zo leert ons de dichter Ingrid van den Bergh in Zonder titel, het gedicht dat aan de basis van dit kunstwerk stond. In slechts enkele regels schildert zij een personage dat lijdt aan zondagsblues. Kennelijk is die stemming veroorzaakt door muziek van Erik Satie en een zwarte kat die zich, van geen kwaad bewust, in de achtergrond van het schilderij ophoudt. Als snel sla ik aan het fantaseren over deze rode vrouw. De keuze van kleding en kapsel doen vermoeden dat zij met een goed humeur is opgestaan. Wat is het dan dat, in de uren daarna, haar stemming zo drastisch heeft doen omslaan?
In het kunstwerk nóch het gedicht wordt de oorzaak van het onbehagen helder. Een clichématige oplossing als een ruzie met echtgenoot of partner of verdriet om een verlies ligt teveel voor de hand, de financiële crisis of een nijpend geldgebrek zijn te algemeen voor mooie kunst. De beschouwer zal wat verder moeten denken; uiteindelijk zou deze of gene zomaar een schrijfblokkade of verlies van inspiratie als veroorzaker van de malaise kunnen vermoeden.
Wat het antwoord ook moge zijn, we zullen het nooit weten. In plaats van hun geheimen prijs te geven, laten kunstenaars en dichters op de Zomerexpo ruimte aan het voorstellingsvermogen van de beschouwer. Een beschouwer die durft te luisteren naar de verborgen klank van woord en beeld.
Zomerexpo 2013, Thomas/Mariakerk, Wilhelminalaan 60, Oosterhout NB.
Nog tot eind augustus te bezichtigen, in de weekends van 13:00 tot 16:00 uur.
ottovanoosterhout / ottovanoosterhout@gmail.com
Geplaatst in boeken, literatuur, poëzie, proza, proza en poëzie, verhalen | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

een klik tussen de generaties?

.
Opa’s en oma’s gaan steeds vaker gezamenlijk op vakantie met kinderen en kleinkinderen. Dat lees ik in een artikel in mijn dagblad. Er is duidelijk sprake van een “klik” tussen de generaties. Maar wat wil je sinds de invoering van het zogenaamde rugzakwonen.
Otto zal uw geheugen even opfrissen: rugzakwonen is bedoeld voor mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking die afhankelijk zijn van hulp van een ander. De woonvorm is o.a. bedoeld voor kinderen die de zorg voor een of beide ouders hebben. Die ouders wonen dan bijvoorbeeld gedeeltelijk zelfstandig in een ruimte op het grondgebied van de kinderen en kunnen voor bepaalde zorgtaken terecht bij hun kroost.

Terug naar het fenomeen generatieoverstijgende vakanties. ‘Travelbird’, een online-aanbieder (wie anders), spreekt van een duidelijk trend. Sterker: hij heeft die trend zelf verzonnen zo voelt otto aan zijn water. Geloof het of niet, er bestaat al een woord voor deze kersverse tendens: “Multigeneratievakantie”. En we zijn nog niet klaar met het vullen van de Dikke VanDale: er blijkt in vakantieparken ook een groeiende vraag naar ruimtes om gezamenlijk te eten en zich ’s avonds terug te trekken.
Weten hoe die heten? “Hybride-accommodaties”.

Mishandeling in uitgsaansgebied Oosterhout NB.Januari 2013

Mishandeling in uitgsaansgebied Oosterhout NB.
Januari 2013

Otto vreest dat de vijf raddraaiers die in januari een collega-uitgaander in elkaar timmerden in het uitgaansgebied van zijn woonplaats, momenteel wat minder comfortabel gehuisvest zijn. Toch lijkt het hem geen slecht idee deze lamzakken eens een tijdje in de leer te doen bij de generatie van normen en waarden: juist ja, onze ouderen. Een jaar opsluiting met als bewakers de oma en opa van Isa en Levi die, zeer fit van lijf en leden, tegenwoordig nog best hun mannetje/vrouwtje staan. Een jaartje gedwongen “klikken” met deze ouden van dagen, zoals onze oudjes tegenwoordig niet meer genoemd mogen worden. Nou vooruit, een jaartje in een hybride-accommodatie met deze twee senioren; wat zullen onze helden daar van opknappen..
.

Februari 2013, ottovanoosterhout
Afbeeldingen: Internet
Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches, Uncategorized, verhalen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Schandpaalpastoor

.
Het is crisis in het land van vertrouwen. Anno 2013 zijn, na het verlies van vertrouwen in onze politici, topverdieners, advocaten en neurologen, in de hoogte van brandweerkazernedeuren en zelfs in de Paus, nu onze pastoors aan de beurt. Waar de twee laatstgenoemden respectievelijk beginnen met Paus en Pas kon je daar, in het geval van de Tilburgse pastoor Harm Schilder, natuurlijk vergif op innemen. En dat smaakt een stuk bitterder dan miswijn, dat kan otto onze pastoor verzekeren.

naamloosGelovigen van de Tilburgse Emmaus-parochie vertrouwen hun pastoor niet meer. Ze betichten hem ervan dat hij afvallige geloofsgenoten aan de schandpaal nagelt door hun naam en foto’s op te hangen in het huis van zijn god. Een actie waarmee de hardvochtige herder zijn kudde oproept te bidden voor afvalligen parochianen.

imagesCABODCMC.
Het Bisdom den Bosch sluit zijn ogen voor Schilders klopjacht en da’s niet om te bidden, weet otto, wiens  
bebopharen te bergen rijzen bij zoveel clericaal geweld. Volgens hem lijdt Pastoor Schilder aan een schrijnend gebrek aan vertrouwen in zijn opperherder. Een alwetende god immers heeft geen foto’s en namen nodig om te weten wie wél en wie niet tot zijn kerk behoren. Een goedertierende God maakt geen onderscheid tussen twijfelaars die al dan niet aan de schandpaal worden genageld.

.
Met zijn gebrek aan vertrouwen stijgt onze schandpaalpastoor drie plaatsen in otto’s toptien van personen of instanties die aan wat dan ook een gebrek aan vertrouwen hebben. 

Ite Missa Est zegt de pastoor aan het einde van de mis. Hij zendt zijn gelovigen de kerk uit en neemt nog een zoet miswijntje op zijn goede bedoelingen.
 .

December 2012, ottovanoosterhout
Afbeeldingen: Internet

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches, verhalen | Tags: , , , , , , | 14 reacties

Zal ik handhaven?

.
imagesCA548FW4.
Wat zitten wij aardlingen toch te hannessen met het toestaan dan wel verbieden van godslastering. Sterker, wij weten niet eens of zo’n gebod nou wél of niet in het Wetboek van Strafrecht thuis hoort.
Nee, dan onze Schepper, die heeft dit allang geregeld, leest u er de tien geboden maar eens op na waarin hij heeft aangekondigd het lichtvaardig gebruiken van zijn naam niet ongestraft te laten. Een tafeltjeswijsheid van de eerste orde.

Waar wij sinds jaar en dag het gevecht leveren met het handhaven van onze wetten, heeft god ook dat veel beter voor elkaar. Op duivelse wijze tegengewerkt  door Satan, Beëlzebub, Lucifer en nog een aantal demonen, komt hij er bij de bestrijding van het belasteren van zijn naam niet met een zooitje engelen. God heeft een grover geschut in stelling gebracht om de mensheid te straffen voor zijn zonden. Straffen die over ons neerdalen in de gedaante van ziekte, oorlogen, sexueel misbruik, beroving, zelfverrijking,  zinloos geweld, armoede, uitputting van onze grondstoffen, medische missers, verkeershufterig gedrag, frauduleuze praktijken, verkrachting en ga zo maar door.
Daarnaast heeft god ooit de Nederlandse politieke waakhond ingeschakeld, die in de lage landen het belasteren van Zijn naam bij Wetboek verbood.

Of het nou heeft gelegen aan een gebrek aan handhaving óf aan een gebrek aan overtredingen zou otto niet kunnen zeggen, maar het wetsartikel schijnt zich gedurende het derde millennium van onze jaartelling overbodig te hebben gemaakt. Het ware wellicht raadzaam geweest in deze tijd van twijfel een nieuw meldpunt in het leven te roepen. Een naam had otto hiervoor al bedacht: ‘Meld godslastering anoniem’. Daar hadden we het probleem mee in kaart kunnen brengen alvorens tot schrappen van het gewraakte grondwetsartikel over te gaan. En dan met de resultaten natuurlijk niet wachten tot de Dag des Oordeels.

Onze schepper intussen zal het zijn goddelijk achterdeel roesten. Zolang hij over zijn stafmaatregelen beschikt heeft hij met handhaven geen enkel probleem, al mag de resultaatgerichtheid daarvaan, als het aan otto ligt, in twijfel worden getrokken.
 .

December 2012, ottovanoosterhout
Afbeelding: Internet

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, verhalen | Tags: , , , , , , , | 9 reacties

Wat een Centrum voor de kunsten en Mechelse herders met elkaar van doen hebben

.

Midden”Dick Bisschop

“Dongenaar bijt en bespuugt agent” luidt de kop van het krantenartikel dat voor mij ligt. De man werd op de Grote Markt in Breda aangehouden door enkele agenten die hem herkenden als veelpleger met een gebiedsverbod voor het bewuste plein, reden om het heerschap eens flink hun tanden te laten zien. Toen de agenten de hond van de man wilden overnemen schopte, sloeg en spuugde de man om zich heen; hij beet zogezegd flink van zich af.
Daar kunnen Oosterhoutse Dick Bisschoppen en H19-besturen een puntje aan zuigen maar dat terzijde. Dat bijten overigens kon je letterlijk nemen want toen de agenten genoodzaakt werden geweld te gebruiken zette de veelpleger zijn tanden in één van hen.

Dan was die eigenaar van de Mechelse herder, die afgelopen week bij een Tilburgse Albert Heijnfiliaal een driejarig jongetje in zijn gezicht beet, een stuk slimmer. Die stuurde zijn hond erop af om ergens zijn tanden in te zetten.
De hond blafte niet maar beet wel. De moeder van het joch, zichtbaar eentje met haar op de tanden, ging verhaal halen bij de eigenaar van de hond. Oog om oog, tand om tand dacht de hondenliefhebber en gaf de vrouw een klap in haar gezicht.

Otto’s bebopharen rijzen toch werkelijk te bergen als hij leest dat alleen voor de klap die de vrouw opliep, aangifte kan worden gedaan bij de politie. Tegen honden is aangifte niet mogelijk, een voorkeursbehandeling waar die beestjes zelf geen brood van lusten. Zodra een bijtgrage viervoeter in actie komt heb je als slachtoffer dus geen enkele mogelijkheid de dader aan de tand te voelen. Iets dat otto, in het geval van Mechelse herders, ook ten stelligste zou ontraden.
.

November 2012, ottovanoosterhout

Foto: Internet

.
Geplaatst in boeken, literatuur, proza, proza en poëzie, Uncategorized, verhalen | Tags: , , , , , , , , | 5 reacties

Kerstboodschappen in kleur

.
Volgens Kersttrend gaat de kleur rood “het helemaal maken dit jaar.” Rood geeft immers “een warme, maar ook chique uitstraling aan het interieur.” Uiteraard wordt er bij deze babbeltruc een motivatie gezocht en die is dit keer weer snel gevonden, al moeten we ervoor naar het verre Oosten. De rode trend zou te maken hebben met het groeiende Chinese toerisme en dito zakenleven. “Hotels en Businesscentra leggen de rode loper uit om hen een warm, vertrouwd welkom te geven.”
Ook pastelkleuren zijn “helemaal hip”, met aqua blauw, bosgroen en babyroze. Zoals otto had verwacht wordt wederom een drogreden gezocht (en gevonden) in het u-woord; pastelkleuren, gecombineerd met wit en groen, geven “een frisse, chique uitstraling”.
Het is maar dat u het weet en wee uw gebeente als u voor felle kleuren durft te gaan.
Na de volgende bocht op de digitale snelweg wordt de voorgaande Kerstboodschap tegengesproken door vrolijke kleuren: felroze, gifkikkergroen, knalgeel… “Alles mag!”
Also sprach Nostradamus, maar hoe meer sites worden bezocht, hoe meer kleuren helemaal trendy, in of hot zijn, stuk voor stuk kleuren waar je deze kerst “echt niet omheen” kunt.
Langzaam wordt het otto groen en geel voor de ogen. Zijn bebophaar rijst helemaal te bergen als hij in zijn dagblad stuit op een artikel met als titel: ”Kleurtrend 2013: Blauw.” Gelukkig is dat pas volgend jaar maar in crisistijd is het dat al snel. En laat verfgigant Histor, met een flinke kwast in de pap, daar nu wat op hebben gevonden: “Blauw is een praktische kleur die past bij de ongerustheid over de crisis”, aldus Histor-stylist Saskia Huiting.
Du moment dat onze styliste concludeert dat blauw tijdloos is, zakt otto de moed toch echt in de schoenen. Een tijdloze crisisbestrijder impliceert immers dat de crisis zelf ook tijdloos is. Dan kan je het toch maar beter bij good old Amerigo houden. Het paard van economiegigant Sinterklaas zorgt zeker weer voor voldoende chocoladegeld. Maar kijk uit dat u, tegelijk met dit bruine goedje en de roze marsepein, in een vlaag van kleurenblindheid niet per ongeluk die doos met blauwe kerstballen mee grist uit het vak ernaast.
Voor deze column heeft otto gespiekt bij:
Plazillia kersttrends
Kersttrend
– Artikel Kleurtrend 2013: Blauw!, BNDeStem, 2 november 2012
Foto: Internet: website ‘kKrsttrend’.

..

November 2012, ottovanoosterhout
.
Geplaatst in boeken, column, literatuur, proza, proza en poëzie, verhalen | Tags: , , , , , , , | 5 reacties