Van frisse winden, jonge helden en praktische bezwaren

.
In haar krantenartikel ‘Het probleem? Luiers, stapels luiers’ deed Nicole Andries afgelopen week in geuren en kleuren haar afvalprobleem uit de doeken. Nu Oosterhout een begin maakt met diftar (afrekenen per kilo ingeleverd vuil) signaleert zij een probleem waarvan menigeen aan de dunne zou raken.
.
Met de door haar peuter volgepoepte en -gepieste luiers overschrijdt Nicole ruimschoots het gemeentelijke streefgewicht van 13 kilo restafval per inwoner per maand.
De milieustraat als afvalputje blijkt voor de hardwerkende Nederlander geen optie, die heeft geen tijd om uren in de rij te gaan staan. Nog afgezien van de aanlandige winden die door zo’n file van luierauto’s wordt veroorzaakt.

Je kunt de volle Pampers natuurlijk gewoon op de verwarming leggen en zo de overtollige kilo’s aan vocht laten verdampen, maar voor je het weet meurt je huis dan een uur in de wind.

Wellicht kan het nieuwe Griekse restaurant Poupilakki dat binnenkort opent in Oosterhout, geesteskind van schrijver/columnist ‘*Broodje Eus’ Roovers, een oplossing bieden maar daar wilde Nicole niet op wachten. Ze stapte op de Gemeente af met de vraag of er niet een verzamelpunt voor luiers kan komen in Oosterhout.
Maar wie oh wie moet er op toezien dat er in de beoogde luiercontainers geen andere zaken worden gedeponeerd? Dat gaat ons een poep geld kosten dachten B&W, wij zijn toch zeker Sinterklaas niet! Goede raad is immers duur en vergadertijd ook, laten we nou – in dit nivelleringstijdperk – voor de verandering eens eerlijk zijn. Voor otto riekt deze houding naar bureaucratie; naar ongeschreven wetten en praktische bezwaren die frisse burgerinitiatieven in de weg staan.
Ze kunnen me daar bij de Gemeente de pot op, dacht Nicole. Afdruipen als een natte scheet, dat was niks voor haar. Met gepast eigen initiatief zou ze eens een frisse wind door haar **storp laten waaien. Zo gezegd zo gedaan; binnen een poep en een scheet plaatste ze een oproep aan lotgenoten om zich aan te melden voor een luierpool. Ze zag het helemaal vóór zich: ouders in de wijk Strijen die, om beurten, een week lang luiers inzamelen om aan het eind die hele hoop in één keer naar de Milieustraat te brengen. Een idee om niet zomaar in de wind te slaan; sterker: otto schrijft voor u graag nog eens het e-mailadres neer waarop mensen zich kunnen aanmelden: nicole.andries@bndestem.nl En let op otto’s woorden, er gaat binnenkort een heel andere wind waaien door onze storp.
Zijn goede werken overdenkend krijgt otto ineens een prachtig idee; het komt opzetten als kakken zou je kunnen zeggen. Aangezien het plaatselijke college van B&W er niet in slaagt geschikte kandidaten te vinden voor de ‘Onderscheiding voor Jonge Helden’ (tot en met 18 jaar) pleit otto ervoor, de leeftijd voor zo’n huldeblijk wat op te schroeven zodat onze Nicole hiervoor kan worden voorgedragen. Heeft zij, hoe dan ook, toch een beetje de wind mee.
* Onder de noemer ‘Broodje Eus’ schrijft Eus Roovers elke zaterdag een column in mijn dagblad.
** storp:
Oosterhouters noemen hun woonplaats soms gekscherend een storp (tussenvorm tussen stad en dorp)

.
September 2012, ottovanoosterhout
.
Advertenties
Geplaatst in boeken, column, literatuur, proza, proza en poëzie, verhalen | Tags: , , , , , , | 3 reacties

Wat natuur, slecht asfalt en (schijn)heiligen met elkaar van doen hebben

.
Afgelopen zaterdag was het landelijke Natuurwerkdag. Vrijwilligers gingen aan de slag om de natuur een opknapbeurt te geven. Of Oosterhout heeft meegedaan aan deze jaarlijkse actie heeft otto niet kunnen achterhalen.
Wat otto wél heeft meegekregen, afgelopen zondag op weg naar het Schrijverscafé in de Beurs, is dat automobilisten op de rotonde Hoofseweg-Strijenstraat gewoon hun rondjes konden draaien. In tegenstelling tot berichten in de zaterdagkrant, waarin werd beweerd dat de rotonde nog niet open kon omdat het nieuwe asfalt er tijdens een regenbui was neergelegd. Een schijnbericht, dat mag helder zijn.

In het Schrijverscafé in de Beurs werden mooie verhalen verteld over heiligen, échte en schijn-heiligen wel te verstaan. Heiligen die zich als rotonderijders in bochten draaien, in dit geval om hun sintenstatus toch maar te kunnen behouden.
Maar we dwalen af van het onderwerp Natuurwerkdag, al schieten me ook daarbij allerhande patroonheiligen te binnen, zoals de heilige Franciscus van natuur- en milieubewegingen. Laat otto nou toch altijd hebben gedacht dat deze heilige partij koos voor de dieren.
Overigens stond er afgelopen zaterdag nóg een lichtpunt te stralen in onze *storp en wel op de markt. Daar werd door mensen van de Fietsersbond bij duistere fietsen het licht aangedaan. Dit alles in het kader van de actie: ‘Ik wil je zien.’ Bedoeld om “een stukje voorlichting te geven over veiligheid in het verkeer” aldus de krant. Otto vraagt zich af of ze daarbij ook aan een stukje achterlichting hebben gedacht.  Bij heel wat fietsen bleek een draadje los; een mooi klusje voor de heilige Lucia om haar licht eens over te laten schijnen.

In het Schrijverscafé leerde otto niet alleen over heiligen maar ontdekte hij ook wat een miniatuurtje is. Schrijver Eus Roovers legde uit dat het bij een miniatuurtje gaat om een klein stukje tekst van tussen de 50 en 200 woorden. Een grens die otto in deze column, schrijvenderwijs, meer dan lichtelijk heeft overschreden.

*storp; zo noemen Oosterhouters hun stad, als tussen vorm tussen stad en dorp

.

September 2012, ottovanoosterhout

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches, Uncategorized, verhalen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

De gelukkige huisvrouw (otto’s column op Metronieuws)

Om de column te lezen (en te liken???) klik op de volgende link:

De gelukkige huisvrouw

.

September 2012, ottovanoosterhout

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

te bont

.

vandaag kwam ik onderstaande foto tegen op Internet
er is al veel over gezegd en nog meer over gezwegen
over het dragen van bont
het onderst stukje van de foto heb ik er maar afgeknipt
ik kon die jas niet “langer” aanzien
.
.

Ach zachte, kleine hermelijn
te bont om ooit een jas te zijn

.
.
September 2012, ottovanoosterhout

.

Geplaatst in literatuur, poëzie, proza en poëzie, Uncategorized | Tags: , , , | 13 reacties

Een tiet met geld

.
Laat het nou nét de meest spoedeisende zaken zijn waarvoor Oosterhouters zich na 1 november naar Breda moeten haasten. Dat schiet lekker op als je geen auto hebt en je moet reizen met zo’n brekebeen als het *Laagwaardig Openbaar Vervoer. Rijzen doen ook otto’s bebopharen, en wel te berge, met een snelheid waar het *LOV jaloers op zou zijn.

Otto wist ook niet beter dan dat er in Oosterhout een nieuw dagbehandelcentrum zou komen, als onderdeel (of gevolg) van een grootschaliger plan-van-aanpak van de Amphia-directie. Maar zo’n centrum komt er niet.
Voor een ingrijpende operatie moet je een tiet met geld op tafel leggen en met de nieuwe BH-portemonnaie van de Hema mag dat toch geen probleem zijn zou otto denken. Niets is minder waar en buikpijn krijgen ze ervan, de Oosterhoutse kinderen der rekening. Een rekening die weer eens ten negatieve uitvalt voor mensen die zooog nodig hebben. Want zo spreekt iedereen dat tegenwoordig toch uit: zoooooooooog!
Vraag otto niet naar de reden voor de draai die hier wordt gemaakt. Nu de Amphia-directie de spoedpost in Oosterhout wil sluiten (niet sluitende rekeningen zijn daarvan ongetwijfeld de oorzaak) zijn ook de Oosterhoutse burger en de directeur van Stichting Huisartsenpost West-Brabant verrast. Onaangenaam wel te verstaan.

Hoe dan ook, genoemde directeur heeft meer voorbereidingstijd nodig dan de twee maanden die hem nu zijn gegund om voor de HAP, ter vervanging van de SEH, hoger opgeleid personeel aan te trekken (een zoektocht door het krantenartikel leert otto waar die afkortingen voor staan: HuisArtsenPost en SpoedEisendeHulp.

Gemeenten zijn met elkaar en met banken in gesprek, maar waar meer dan één speler in het spel is komt men er in de polderlandse praktijk maar zelden uit. Misschien dus toch nog een kansje dat alles bij het oude blijft, een gedachte waarmee otto’s optimistische eigenschappen maar weer eens zijn bewezen.

*NB: Oosterhout wacht al jaren op Hoogwaardig(= sneller) Openbaar Vervoer

.
Augustus 2012, ottovanoosterhout

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches | Tags: , , , , , , | 4 reacties

Visserslatijn

.
Mijn volgende column staat deze week in ‘Weekblad Oosterhout:

Mijn column in ‘Weekblad Oosterhout’

.
.
.
.
.
.
‘Smaak Oosterhout’ krijgt voorlopig geen vervolg, leest otto in zijn dagkrant. Het motto ‘Eerst Eten’, destijds nieuw leven ingeblazen door *Fridjoff en Monique van het gelijknamige restaurant, blijkt ineens afhankelijk te zijn van sponsorgelden.

.
.
.
.

Een “hoogwaardig culinair element”, zo noemt de verslaggever ‘Smaak Oosterhout’. Het eetfestijn werd vorig jaar voor het eerst gehouden. Kennelijk hebben Oosterhoutse sponsors er een nare smaak in de mond aan overgehouden, met tegenvallende bezoekersaantallen en het faillissement van enkele restaurants, die duidelijk hadden verzuimd Herman den Blijker voor een make-over in te huren.

Kortom, het smaakte niet naar meer. Voorlopig moeten we op een houtje bijten, maar culinair Oosterhout is niet voor één gaatje te vangen, in tegenstelling tot schaaldieren als mosselen en oesters. En de mosselen zijn beter dit jaar, zo blijkt tijdens het Mosselfeest dat afgelopen zondag in onze storp werd georganiseerd. Dat de diertjes bijkans verzopen in het regenwater kon hen niet deren, ze waren duidelijk in hun element.
De pannetjes werden nat dus het visserskoor laste een pauze in. Met al dat goede van boven hoefden publiek en zangers, voor een lekkere plens water, hun maag niet persé bloot te stellen aan de oesters van restaurant Chef.

Laat otto nou in diezelfde krant ook lezen dat, weliswaar in Breda, de regen van de afgelopen dagen de vijver in het Van Sonsbeekpark deed overlopen. Het Sonsbeekse gras krioelde van de rivierkreeften, zó voor het vangen, gratis en voor niks en panklaar. Zo was er in dit armetierige land vol beknibbelende politici tenminste nog één hoorn des overvloeds waar uit kon worden getapt.
Dat hadden de Smaakmakers van Oosterhout moeten weten. Immers, met zulke culinaire meevallers heb je geen sponsors meer nodig.

*Inside-informatie voor niet Oosterhouters:
Fridjoff en Monique runden voorheen in Oosterhout restaurant Brevis, dat door Herman den Blijker in zijn programma Herrie in de keuken nieuw leven kreeg ingeblazen. Onderdeel van de metamorfose was de nieuwe naam ‘Eerst eten’, een bekende slogan in Oosterhout.
.
Augustus 2012, ottovanoosterhout

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, proza en poëzie, sketches, verhalen | Tags: , , , , , , , | 4 reacties

Aanvalluuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh!

.
Volgens de kop van een artikel in mijn dagblad heeft Louis van Gaal speler Van Persie “laten vallen” door hem voorlopig geen positie als eerste aanvaller in het elftal te gunnen. Van Persie ondervindt dit vanavond al aan den lijve als hij niet wordt opgesteld tegen België.
De formulering in de krantenkop beziend rijzen otto’s bebopharen weer eens te berge. Hebben we eindelijk een bondscoach met ballen, krijgt hij meteen een schop onder zijn platte kont.

Met Van Persie wordt het knudde, moet Van Gaal hebben gedacht. Met Huntelaar wil hij het spits krijgen dat er weer “ballen vanaf de zijkanten” gaan komen.

Robin van Persie mag dus (tijdelijk?) niet aanvalluuuuuuuuuh. Desondanks moet hij van zijn coach “het gevecht met Huntelaar aangaan.” Dan weet je al bij voorbaat wie hier de grote verliezer is. Enfin, voetbal is oorlog, wie zei dat ook al weer?
Van Persie voelt zich geenszins buiten spel gezet, integendeel; hij heeft, na zijn tikkie trug in ontvangst te hebben genomen, met Van Gaal (of Van Gaal met hém) een “ongelooflijk goed gesprek” gehad, ook over voetbal in het algemeen. Van op de man spelen leek daarbij geen sprake; er was voor Van Persie dan ook geen reden om na te trappen.
Je kunt je afvragen waar zo’n goed gesprek zoal over ging. Wellicht over termen die uit het voetbaljargon moeten worden geschrapt (controleurs op het middenveld) en termen die juist gekoesterd moeten worden (met de punt achteraan spelen). Tenslotte moeten onze Jan Mulders, zodra zij in de praatprogramma’s hun post van side-kick weer innemen, aan nieuwe clichés worden geholpen.

Kritiek van de pers of niet, het interesseert Van Gaal geen bal. Volgens mijn dagblad heeft de nieuwe bondscoach intern “een minirevolutie” doorgevoerd. Oorlog dus! Waarmee er dan toch nog één collega is waar zelfs Van Gaal naar wil luisteren.

augustus 2012/ottovanoosterhout

.

Geplaatst in column, literatuur, proza, sketches | Tags: , , , , , , | 4 reacties